Stanislav (Oekraïne)
Het oorlogsverhaal van Stanislav uit Oekraïne. (Zijn achternaam wordt om veiligheidsredenen niet gepubliceerd). Hij was 4 jaar lang krijgsgevangene van de Russen. Hij werd in april 2026 vrijgelaten. Cees Baan Hofman en Cor de Groot zijn bestuursleden van de Stichting 'Ik steun Oekraïne', die kleinschalige hulpprojecten in Oekraïne steunt. Ze spraken Stanislav op 13 mei 2026 bij hun bezoek aan het Militair Hospitaal in Vinnytsja. Dit is hun verslag:
Cees Baan Hofman en Cor de Groot van de Stichting Ik Steun Oekraïne schrijven: "Gisteren was een intensieve dag. We brachten ruim vijf uur in de auto door, maar het bezoek maakte diepe indruk en was de reis meer dan waard.
Onze eerste bestemming was een militair hospitaal in Vinnytsja (foto rechts een operatiekamer aldaar), waar gewonde militairen worden behandeld. We ontmoetten mannen die aan het front verwondingen hadden opgelopen. Velen hadden botbreuken, ernstige verwondingen door granaatscherven of letsel veroorzaakt door droneaanvallen.Onder de patiënten bevond zich ook Stanislav Pakhomov (foto boven), een 24-jarige militair die een maand geleden werd vrijgelaten uit Russische krijgsgevangenschap. In het militair hospitaal vertelde hij ons zijn oorlogsverhaal":
Het verhaal van Stanislav
"Mijn naam is Stanislav ik ben 24 jaar. Ik zat vier jaar in Russische gevangenschap. Toen ik werd vrijgelaten woog ik nog maar 53 kg. Het is nog steeds moeilijk te geloven dat ik alle kwellingen heb overleefd.
We werden onder zeer wrede omstandigheden gevangen gehouden, zwaar gemarteld, bespot, vernederd en van alle menselijke waardigheid beroofd. Tijdens de ondervragingen werden we geslagen. Daarbij sloegen ze ook mijn tanden eruit. De laatste plaats van mijn gevangenschap was de Oeral".
Geslagen en uitgehongerd
"We werden elke dag geslagen, uitgehongerd en uitgeput. Soms werden we gedwongen dagen en nachten achter elkaar te staan. Het was verschrikkelijk. Ze dwongen ons perverse seksuele handelingen te verrichten, maar geen van onze jongens gaf toe.
Het was pijnlijk om te zien dat veel van onze soldaten stierven aan ziekten omdat zij geen medische zorg kregen. De Russische vijand is erg wreed. We moeten koste wat kost de vrijheid van ons land verdedigen.
Ik ben dankbaar voor alle mensen die ons volk blijven steunen. Het geeft ons de moed om vol te houden", aldus de gewonde Stanislav.
VINNYTSJA
Vinnytsja ligt op 260 kilometer ten zuidwesten van de Oekraïnsche hoofdstad Kiev. Wikipedia schrijft ondermeer: "Voordat de Tweede Wereldoorlog uitbrak, was ongeveer 40% van de bevolking van Vinnytsja (circa 34.000 mensen) Joods. Ongeveer de helft van hen kon tijdig vluchten, of werd ingelijfd in het Rode Leger.Gedurende de nazibezetting, die in Vinnytsja op 19 juli 1941 begon, werd nagenoeg de gehele overgebleven Joodse bevolking van de stad vermoord.De bevolking werd gedwongen om massagraven te delven. Wie niet meewerkte, trof hetzelfde lot. Deze moorden werden gepleegd door de zogenaamde Einsatzgruppen met hulp van de Oekraïense militie die in 1941 en 1942 rond de 28.000 Joden in massagraven executeerden. In 1942 werd een groot deel van de Joodse wijk Yerusalimka door de Duitsers vernietigd".
Redactie Oorlogsverhalen: het bombardement op 14 juli 2022
Op 14 juli 2022 werden vanaf een Russische onderzeeër in de Zwarte Zee drie Kalibr-kruisraketten afgevuurd op de stad Vinnytsja, die in het centrum van de stad neerkwamen en grote schade aanrichtten (zie hiernaast de video van Nu.nl). Er zouden uiteindelijk 28 mensen gedood worden, waaronder 3 kinderen. Er vielen naar schatting 202 gewonden. In de binnenstad werd een medische kliniek getroffen, waarbij artsen en patiënten omkwamen.
Een concenrtzaal en naastgelegn kantoorpand werden nagenoeg verwoest. Dat gold ook voor woongebouwen met parkeerplaatsen.
Omdat er geen militaire doelen in de directe omgeving waren, werd de aanval door President Zelenski bestempeld als een terroristische daad. Anderen vanuit de Europese Unie en mensenrechtorganisaties spraken van een oorlogsmisdaad.