Direct contact? Mail ons: info@oorlogsverhalen.com

Home > Indië Vlog

Indië Vlog

Michiel Eduard (1981) is een singer-songwriter en producer van Indonesische popmuziek en is van Nederlands-Indische afkomst. Hij treedt regelmatig op in Indonesië en is een graag geziene gast in radio en tv-programma's. Zijn Javaanse overgrootouders zijn van Java naar Sumatra getransmigreerd om te werken als Javaanse koelies op grote ondernemingen. Zijn grootouders, tantes en oom hebben op Sumatra in 7 Jappenkampen gezeten en de bersiap meegemaakt. Zijn vader kwam met de familie in 1956 vanuit Medan met de Willem Ruys naar Nederland. Voor oorlogsverhalen.com vlogt hij over zijn zoektocht naar Indische oorlogsverhalen.


NIEUW:

ZOEKTOCHT NAAR GRAVEN FAMILIE DEZENTJÉ
(Java)

Michiel Eduard gaat in deze Indië-Vlog op zoek naar de graven van de Indo-familie Dezentjé. Ze woonden in Ampel-Boyolali op Java. De meeste overledenen van de familie Dezentjé zijn daar ook begraven. Maar in de loop der tijd zijn de graven volledig overwoekerd door de jungle. Acht jaar geleden zijn een aantal Indo's uit Indonesië op zoek gegaan naar deze graven. Ze vonden ze en kapten een deel van de jungle weg. Er kwam een kerkhofje vrij met verwoeste graven. Maar ze vonden ook een mausoleum met graven van de Dezentjé's. 


EN VERDER:

BIRMA SPOORWEG
(Thailand)

Michiel Eduard bezoekt in deze Indië-Vlog de Birmaspoorweg in Thailand.
​​​​​​Tijdens de aanleg van de spoorlijn stierven per dag gemiddeld 75 gevangen arbeiders. In totaal heeft de aanleg van de de Birmaspoorweg in de jaren 1942-43 aan 99.044 gevangenen het leven gekost. Onder hen 2782 Nederlanders. Velen waren gevangen genomen KNIL-militairen en Nederlanders uit toenmalig Nederlands-Indië. De doden, die aanvankelijk langs de spoorweg werden begraven, zijn later (her)begraven op drie erevelden: Chungkai en Kanchanaburi in Thailand en Thanbyuzayat in Birma. In deze vlog bezoekt Michiel Eduard ook het ereveld Kanchanaburi, waar hij bloemen legt op twee Nederlandse graven. Een daarvan is van soldaat Jan Donkersloot. Hij is waarschijnlijk familie van Michiel Eduard wiens achternaam ook Donkersloot is.


 JAPPENKAMP BIREUËN'
Atjeh (Noord-Sumatra)

Jappenkamp Bireuën was gelegen aan de noordkust van Atjeh op Noord-Sumatra. Nu is het een Indonesische gevangenis. In de periode 13 maart tot 5 juni 1942 was dit een Japans burgerkamp. Het was een verzamelkamp voor geïnterneerde Nederlands-Indische burgermannen afkomstig uit de noordkust van Atjeh en uit Takengon. Tot begin april '42 zijn er ook vrouwen en kinderen opgesloten.Een tante van Michiel Eduard was een van hen. 73 jaar later bezoeken ze samen de locatie waar ze als vijfjarig kind gevangen zat.


'DE DAMPIT AFFAIRE - IN MEMORIAM PIETER JEEKEL'
Malang (Java)

Een groep jonge Indo's werd ten tijde van de Japanse bezetting van Nederlands-Indië wegens sabotageacties eind 1944 door de Kempetai (Japanse SS) gearresteerd, en in Malang verhoord en gemarteld, waarbij 7 jongeren omkwamen. Een Japanse krijgsraad veroordeelde nog eens 14 jongens tot de doodstraf. Ze werden de volgende dag onthoofd in Poedjon. Michiel Eduard vertelt ter plekke het verhaal van de Dampit-moorden en strooit  bloemen op het verzamelgraf op het Nederlands Ereveld Kembang Kuning in Surabaya.


'JONGENSKAMP BANGKONG'
Semarang (Java)

Een oom van Michiel Eduard is, toen hij een jongen van 15 jaar was, tijdens de Japanse bezetting van Nederlands-Indië (1942-1945) gevangen gezet in het Japanse concentratiekamp Bangkong in Semarang. Het werd eerst bevolkt door gevangen genomen Nederlandse- en Indovrouwen. Die werden gedeporteerd, waarna er jongens en oudere mannen werden opgesloten. Michiel's oom is langdurig gemarteld door de Kempetai (Japanse militaire politie vergelijkbaar met de Gestapo) en vervolgens 12 uur aan zijn armen achter zijn rug opgehangen als bestraffing voor een ontsnappingspoging.
Een maand later ontsnapte Michiel's oom opnieuw en hield dat 2 maanden vol. Toen werd hij opnieuw gepakt. Hij had lichamelijk geen weerstand meer omdat hij ondervoed was en aan dysenterie leed. Hij kwam opnieuw in Bangkong terecht, waar hij door de Japanners in elkaar geslagen werd en in 'de pit' gegooid. Dat was een 3 meter diepe afval-schacht. Ook dit overleefde hij.
Michiel Eduard bezoekt ruim 70 jaar later het gerestaureerde klooster Bankong en maakte er een filmische sfeer-impressie.