Direct contact? Mail ons: info@oorlogsverhalen.com

Home > Reacties

Reacties en oproepen

Op deze pagina kunt u uw reacties en oproepen plaatsen.
Mail deze naar info@oorlogsverhalen.com


W. van Steenbergen:

Beste mensen,
In het MAX-magazine las ik een aantal oorlogsverhalen en daar stond bij dat oorlogsverhalen bewaard moeten blijven. Ik heb hen toen gevraagd of ik ook mijn verhaal over mijn oorlogservaringen  op kon sturen maar zij heb mij naar u door ver wezen. Mijn vraag aan u is dan ook of ik mijn oorlogsverhaal hoe ik als kind van 5-10 jaar aan u door zou moeten sturen. Ik woonde toen en nog in Bennekom in het zgn. spergebied na de Airborne landing bij Arnhem? Ik wacht graag uw bericht af.
Met vriendelijke groeten,
W. van Steenbergen 
Antwoord: u kunt op deze website uw oorlogvsrhaal plaatsen op https://oorlogsverhalen.com/contact/


Joke van Roon:

Goedemiddag,
Ik las het stukje in het Max Magezine over oorlogsverhalen. Ik heb een schrift van mijn vader van toen hij weg werd vervoerd naar Duitsland. Ik heb het geprobeerd te lezen en (het)schrijven. Het is voor mij bijna onleesbaar. Heeft u wat tips voor mij hoe ik dit kan doen?
Met vriendelijke groet,
Joke van Roon
​​​​​​Antwoord: tips graag naar vanroon.cj@gmail.com


Aad van Vondelen:

In de hongerwinter vertrek ik als 7 jarige jongetje vanuit Delft met nog 64 andereKinderen per schip naar Friesland het enige transport per schip.7 Dagen zaten we in het donkeren ruim.De reis ging verre van soepel menig kind word ziek.Eenmaal aangekomen in Friesland heb ik het ervaren als een slaven markt wij werden van boord gehaald en door de bevolking bekeken en betast. Als eerste werden de grootste jongens uit gezocht daarna de meisjes. Jongens konden werken op het land en de meisjes in de huishouding. Daar ik de kleinste en de jongste was werd ik met nog een paar andere naar een ander dorp gebracht daar werd ik meegenomen door een veldwachter..Ik kwam zelf uit een gezin met 6 kinderen uit een arbeiderswijk in het Westerkwartier in Delft.Ik weet nog goed dat mijn vader en moeder mij bij de boot afzetten mijn vader zei als niet wil hoef je niet. IK besefte toen al als ik wel ging dat er dan meer over bleef aan eten voor mijn andere broertjes. Het ergste voor mijn ouders was dat ze niet wisten waar je naar toe ging.Ik zie mij nog afdalen in het ruim er lag enkel Strooi op de bodem en in het midden stond een ton daar moest je je behoeften in doen.Je had enkel een deken bij je en een klein koffertje met wat kleding een boortje en een lepel en een kaart om je nek met al je gegevens.Het was een helse tocht. Wij lagen in de sluis bij Drievliet toen het Bezuiderhout werd gebombardeerd er was veel paniek op het schip. De oversteek van het Ijsselmeer was ook een verschrikking veel kinderen werden ziek.Bij veldwachter Wedsinga en zijn vrouw heb ik het goed gehad. Hoefde niet meer elke dag naar de gaarkeuken of langs de huizen gaan om te bedelen om een aardappel of om hout te gaan zoeken voor de kachel.Want in Noordbergum was er eten genoeg. Ik ben die mensen nog steeds dankbaar.Mijn dochter heeft er een boek over geschreven zie heeft de hele reis beschreven en veel onderzoek naar gedaan .Zo heeft ze alle namen kunnen achterhalen van de kinderen die op het schip zaten. Het boek heet HONGERKIND. In de hongerwinter vertrekt Aadje(net 7 jaar geboren en getogen in hetWesterkwartier in Delft)met nog 64 andere Delftse kinderen met het enige georganiseerde Delftse kindertransport per schip naar Friesland. Zijn ouders weten niet waar hij terecht zal komen.Zeven dagen zit hij in een donker ruim .De reis gaat verre van soepel. Menig kind word ziek. Eenmaal aangekomen in Friesland wil niemand Aadje meenemen, totdat de veldwachter hem zit staan. Is dat het eind van honger en angst of toch niet.Een meeslepende en ontroerende op historische feiten beruste roman over deveerkracht van een 7 jarige jongetje .Ben nu 80 jaar en ben er nog dikwijls mee bezig . En ben nog altijd dankbaar aan de mensen die zo goed voor mij zijn geweest. 
Aad van Vondelen 


Frans van der Vleuten:

Hallo redactie, 
In bijgevoegd’* vindt u een treinkaartje van mijn vader (Frans van der Vleuten geboren te Tilburg 1919- 2010) vanuit Duitsland naar Nederland. Mijn vader heeft in Kassel (D) gewerkt voor de Juncker vliegtuigfabrieken. Zeer waarschijnlijk heeft hij daar krukassen moeten stralen. Kort na de oorlog heeft mijn vader een long operatie moeten ondergaan waarschijnlijk vanwege stof inademen tijdens het stralen. Zeker is dat hij (vrijwillig??) in Kassel (D) heeft gewerkt, van de rest ben ik niet helemaal zeker, omdat mijn vader eigenlijk zeer weinig over zijn tijd in Duitsland heeft verteld. Hij heeft het daar niet goed gehad, heeft lange dagen moeten maken, dat is wat hij weleens vertelde, maar meer dan ook niet. Ook niet waarom hij toch z’n 11 dagen naar Nederland terug mocht gaan op verlof. Het lijkt of er een ‘strookje’ aan de onderkant van het kaartje is afgescheurd?
Ik heb dit kaartje al vanaf mijn kindertijd (zo rond 1965) in mijn bezit. Het lijkt mij een bijzonder kaartje, heb zoiets nog nooit eerder gezien. Het is nu 75 jaar geleden dat mijn vader dit kaartje ‘nodig’ had!
Met groet,
Frans van der Vleuten


Albert Klok:

Geachte redactie,
Vandaag kreeg ik de recente uitgave van het blad van Omroep Max onder ogen en zag dat u op zoek bent naar oorlogsverhalen. Veelal gaan oorlogsverhalen gepaard met ellende en wreedheid. Ik woonde in de provincie Groningen en ben de oorlogstijd,ook emotioneel, goed doorgekomen. Enerzijds kwam dat door de houding van mijn ouders die mij steeds voldoende bescherming boden, althans gevoelsmatig, en anderzijds hadden we in het hoge noorden voldoende te eten uit eigen tuin. In dit stuk vermeld ik ook dat we een evacué hadden met de naam Karel Loos.  Hij woonde in Amsterdam aan de Marnixstraat 120 en is na de oorlog  verhuisd naar de Ortelliusstraat. Met hem zou ik dolgraag weer eens contact krijgen maar ik heb hem niet weten te vinden. Misschien ziet u mogelijkheden.  Karel zal nu ook ongeveer 81 of 82 jaar oud zijn. Uw reactie zie ik belangstellend tegemoet.
Albert Klok
Antwoord: reacties naar info@oorlogsverhalen.com


Lily Köhler:

Geachte redactie,
Met heel veel aandacht heb ik in “Magazine Max” uw verhalen gelezen. Ik ben geboren in Hillegersberg en heb het bombardement van Rotterdam meegemaakt. Daarover heb ik een boek geschreven. Het heet:  “De Stoel”  Een Hillegersbergse familie in oorlogstijd. Uitgegeven door Aleman Reclame, Rotterdam. ISBN 978-90-816392-1-7. Mijn pseudoniem is Lily Köhler.
Met vriendelijke groeten
Lily Köhler


Paul Beek:

Beste mensen van Stichting Oorlogsverhalen,
Vanwege een op handen zijnde herdenking in 2020 heb ik eerder een onderzoek gedaan naar het verhaal rond mijn nichtje Edith Roseij Beek,die uit een onderduik werd verraden en via Westerbork in Auschwitz werd vermoord in 1943, ze was toen 9 jaar. Bijgaand mijn verhaal,waarop ik graag uw commentaar en mening hoor of en wat er te publiceren is als oorlogsverhaal.Ook in bijlage twee foto's van haar, een die te zien is in museum in Gouda,waar ze woonde en haar vader huisarts was. Het verhaal is door mij geverifieerd in het Nationaal Archief. Alvast dank voor uw aandacht en reactie,
Met vriendelijke groet,
Paul Beek
Antwoord: wij hebben uw verhaal hier >> op onze website geplaatst. Dank dat u het verhaal over Edith Roseij Beek met ons wilt delen.


Joost Erkelens:
Goedendag.
Ik weet niet of je oorlogsverhalen zomaar kunt melden, maar mijn opa Willem Erkelens heeft in het verzet gezeten.
Hij was als politieagent gestationeerd in Werkendam en heeft boven het gemeentehuis gewoond met zijn gezin en heeft via een rubberen slang de NSB-burgemeester aldaar afgeluisterd. Dit behoorde tot het Biesbosch verzet crosslines te Werkendam. Hij opereerde alleen, maar speelde informatie door. Ik zie zijn verhaal nergens staan, dus ik hoop het op deze manier te mogen melden
Met vriendelijke groet,
Joost Erkelens
Antwoord:  Wij houden ons aanbevolen voor meer informatie over en foto's van Willem Erkelens.