Direct contact? Mail ons: info@oorlogsverhalen.com

Home > Namen > Thea Meulders

Thea Meulders

Samen met haar moeder werd Thea Meulders in april 1942 als kind geïnterneerd in het Japanse kamp Brastagi. In totaal heeft zij in vijf verschillende kampen gezeten. Ze is geboren in 1939 op Java. Haar vader was 2e luitenant bij het KNIL-KMARI en is in 1942 door de Japanners geëxecuteerd.

In een Televisie-uitzending van het praatprogramma Op-1-WNL wordt Thea Meulders ter gelegneheid van de Nationale Indiëherdenking op 15 augustus 202 geïnterviewd over haar ervaringen tijdens de Tweede Wereldoorlog in het toenmalige Nederlands-Indië, waar het gezin Meulders door de Japanse bezetting op een gruwelijke wijze de gevolgen van ondervond. Het televisie-interview is hiernaast in zijn geheel te bekijken door in de foto op de start-button te klikken.

Dochter KNIL-officier

In ondermeer een interview met Het Witte Weekblad is te lezen wat er in de oorlog met het gezin Meulders gebeurde: "Thea Meulders  is in 1939 op Java geboren, als dochter van een KNIL-officier. In november 1941 kreeg ze, inmiddels wonend op Sumatra, een zusje. Een maand later veranderde hun leven dramatisch na de aanslag op Pearl Harbour en de daarop volgende oorlog met Japan. De regering kon staatsburgers geen veiligheid meer bieden en alle in Nederlands-Indië wonende Nederlandse militairen en burgers werden geïnterneerd in kampen. ‘We mochten slechts één koffer met spullen meenemen en kwamen in een kostschool, waar we ons vrij konden bewegen. De Japanners maakten daar een kamp van. Meulders, die toen 2,5 jaar oud was, herinnert zich het afscheid van haar vader kort daarna. Twee maanden later werd hij door de Japanners ‘eervol’ geëxecuteerd. ‘Mijn moeder hoorde dat pas na de oorlog. Ze heeft nooit kunnen rouwen.'

Vader onthoofd

In een interview met Veteranendag.nl vertelt Thea meer over wat er met haar vader (foto rechts) gebeurd is: " Mijn vader was KNIL-luitenant in Atjeh, bij de Marechaussee. Daar heeft hij in verschillende kampementen gezeten. In maart ‘42 heeft hij een belangrijke weg dagenlang moeten verdedigen tot het onhoudbaar was. Ze zijn gevangen genomen door de Japanners. Mijn vader kreeg de ere-dood, met een zwaard is hij onthoofd. Hij was 26 jaar oud. In januari ‘42 werden wij geëvacueerd naar de binnenlanden van Sumatra. Ik heb de oorlog in Nederlands-Indië heel bewust meegemaakt. Toen we in het kamp zaten zochten de vrouwen in de riolen naar ingeslikte sieraden. Daardoor leerde ik dat uit ellende iets moois kan voortkomen"

Jappenkampen

Thea werd in april 1942 als kind met haar moeder geïnterneerd in het Japanse kamp Brastagi. Het lag 60 km ten zuiden van Medan aan de weg naar Kaban Djahe en het Toba-meer. Het kamp was ondergebracht in diverse gebouwen van de Plantersschool. 
In 1944 werden ze overgebracht naar Aek Pamienke III . De kampen van Aek Pamienke lagen in de buurt van Rantau Prapat, ongeveer 300 km ten zuiden van Medan (Noord-Sumatra). De kampen lagen temidden van rubberbossen aan de spoorlijn van Medan naar Rantau Prapat, tussen het station Aek Pamienke (zie foto) en het plaatsje Bandar Doerian. Er waren 3 kampen, elk ongeveer 6 km van elkaar, genummerd I, II en III. De kampen bestonden uit barakken. In totaak heeft Thea in 5 Jappenkampen gezeten.

Dwangarbeid

In het interview met het Witte Weekblad vertelt Thea over hoe het leven in de Jappenkampen was: "Vrouwen verrichtten dwangarbeid: doden afvoeren, terrein schoonmaken, open riolen leegscheppen en zware landarbeid. Ondertussen zoekend naar eetbare knolletjes. Wie zich niet aan de regels hield, werd zwaar gestraft. ‘We leden honger, mijn zusje huilde veel. Twee keer per dag kregen we bittere pap. Daarnaast 100 gram rijst per persoon per week, een theelepel sambal en een theelepel suiker en om de zes weken een theelepel zout of een zout visje en veertig korrels maïs. Drie jaar lang kreeg ik niet meer vitamine dan die sambal en maïs. Dat heeft gevolgen gehad. Privacy was er nauwelijks. We hadden alleen een plekje om te liggen. Eerst op britsen, later matjes. Het was vochtig, heet, we konden niet baden en alles stonk. Veel mensen stierven. Communicatie met de buitenwereld ontbrak en mijn moeder was wanhopig van onzekerheid.’

Pop

De kleine Thea paste op haar zusje, zorgde voor water en kookte het tot drinkbaar op een vuurtje van kooltjes uit de centrale keuken en takjes uit het bos: ‘Mijn moeder vertelde later dat we heel apathisch werden en alleen op een matje lagen.’ Het enige speelgoed was een pop, die mijn moeder voor mijn vijfde verjaardag ruilde voor een haar dansschoentjes'. De pop die Thea voor haar vifde verjaardag kreeg is bewaard gebleven en nog altijd in het bezit van Thea (zie foto)

Na de oorlog

In het interview met Veteranendag.nl vertelt Thea hoe haar leven en dat van haar zusje en moeder er na de oorlog uitzag: "Na het overlijden van mijn vader was mijn moeder lichamelijk en geestelijk gebroken. Ze hertrouwde opnieuw een oorlogsveteraan. Het werd een dramatisch huwelijk. Je hoort het wel vaker van veteranen of getraumatiseerde mensen: ze gaan het gezin terroriseren. Toch begrijp ik waarom hij zich zo heeft gedragen. Uit deze ervaring heb ik ontdekt dat ondanks alles wat er in je leven gebeurt, je zelf invloed hebt op hoe je een wending geeft aan je ervaring.’
‘Ik heb altijd grote bewondering gehad voor militairen en veteranen. Van jongs af aan had ik natuurlijk al een band met het militaire leven, al weet ik geen rangen en standen. De mens telt voor mij.’

Gastdocent

Thea is bestuurslid van de Stichting Gastdocenten W.O. II . Vandaar uit vertelt ook zij aan jongeren en anderen over de oorlog in Zuidoost-Azië: "Als gastdocent vertellen wij het verhaal van wat wij als kinderen in de oorlog hebben meegemaakt. Op die manier proberen we aan te geven dat racisme en discriminatie van alle tijden is. Heb respect voor elkaar. Door je verhaal en trauma te delen hoop ik anderen te overtuigen om ook hun verhaal te delen. Ik zie het als mijn missie om oorlogsslachtoffers hun verhalen te laten vertellen, ook ambulance- en politieagenten moeten blijven praten. Als ik mijn verhaal vertel, beginnen zij ook. En dan kun je het achter je laten", aldus Thea in haar interview voor het Veteranen Instituut.

Terug naar het overzicht